ο ΠΟΡΙΩΤΗΣ, ο ΔΗΜΟΤΗΣ και ο… ΓΟΥΤΟΣ

Γράφει: ο Άρις Αντάνης

ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΑΠΤΟ

Είπα να μη ξαναγράψω τίποτα που να αφορά στο νησί μου, τον Πόρο. Αλλά άμα είσαι ταγμένος να γράφεις κι έχεις και το θάρρος να λες αλήθειες, κι ας πικραίνουν, τότε δεν τη γλυτώνεις. Τη γλυτώνεις;

Στα αρχεία της Γ’Λυκείου Πόρου (τότε Ογδόης Γυμνασίου), πρέπει να υπάρχει ένα γραπτό, από τις απολυτήριες εξετάσεις του Ιουνίου 1963, στο Μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών, που δεν έχει ούτε μια κοκκινίλα. Είναι το δικό μου. Ο τότε Γυμνασιάρχης, φιλόλογος, ονόματι Βασιλάκης με κάλεσε στο γραφείο και απαίτησε από όλους τους καθηγητές να με συγχαρούν δια… χειραψίας. Μετά μου είπε:

-«Σε όλη μου την καριέρα δεν έχω ξαναδεί εντελώς αλάνθαστο γραπτό στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών. Δυστυχώς σου έβαλα 19 αντί για 20, γιατί δεν έχω βάλει ποτέ 20 σε κανένα.»

-«Εμένα δεν με πειράζει», του απάντησα με χαμόγελο. Δυστυχώς όμως εσείς χάσατε μιαν ευκαιρία στη ζωή σας».

Από τότε δεν έχω σταματήσει να γράφω. Θέλω να πιστεύω ότι, μετά από αυτή την εισαγωγή θα με δικαιολογήσετε για τούτο εδώ το κείμενο, που σήμερα νιώθω την ανάγκη να δημοσιοποιήσω. Μπορεί να βγει κάτι καλό από αυτό. Μπορεί κάποια ευκαιρία να μη χαθεί πάλι. Ποιος ξέρει!

ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

Δεν ψήφισα το Γιάννη Δημητριάδη. Ψήφισα το Σπύρο Σπυρίδωνα.

Τους λόγους αυτής τις επιλογής μου τους εξήγησα ευθαρσώς και με απόλυτη ειλικρίνεια:

Ο Σπύρος είναι χρόνια ολόκληρα φίλος μου, έχουμε πιει κρασάκι, τον ξέρω από παιδί και το κυριότερο, δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ, πως, εδώ και χρόνια, εντελώς αυθόρμητα και αυτόματα, μέσα σε ένα απόγευμα, με δική του πρωτοβουλία, χωρίς να του το ζητήσω εγώ, μου βρήκε λύση σε ένα σπουδαίο ζήτημα που με απασχολούσε μήνες ολόκληρους και βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Αυτό που τον τιμάει ιδιαίτερα μάλιστα είναι ότι μπορεί, εκείνος, να μη το θυμάται κιόλας.

Αυτό το ζήτημα δεν είχε καμία σχέση με το Δήμο Πόρου. Αλλά όταν όλα γύρω μου ήταν αρνητικά, ξαφνικά, είπα μέσα σου: Πίσω στις ρίζες σου θα βρεις την άκρη. Έτσι κι έγινε! Σπύρος!

Ε! ρε, πέσανε να με φάνε, που ψήφισα το φίλο μου το Σπύρο. Ρε, το τι άκουσα δεν λέγεται. Έκλεισα το σταθερό, το κινητό, τα sms, τα fax, τα facebooks και τα e-mails, για να μην ακούω.

Μέχρι που μια μέρα ήρθε κι έκατσε ένα περιστέρι στη βεράντα μου. Το έδιωξα. Φοβήθηκα ότι θα είχε κάποιο μήνυμα τυλιγμένο στο ποδαράκι του και θα τα άκουγα πάλι. (Γελάτε , ε;)

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Έγραψα κάποια σχόλια υπέρ του νέου Δημάρχου Πόρου. Του Γιάννη. Πέσανε να με φάνε οι άλλοι. Το τι άκουσα και το τι διάβασα, μέσα από το τηλέφωνο, το σταθερό και το κινητό, μέσω fax, sms και e-mail δεν περιγράφεται. (Εκτός από το Σπύρο, φυσικά. Αυτός είναι τζέντλεμαν. Πάει και τέλειωσε). Μέχρι… κουμμουνιστή με είπανε. Με κου, όχι κο. Κουμμουνιστή! Όπως τους λέγανε παλαιά. Όταν… υπήρχαν. Αναγκάστηκα πάλι να κλείσω τα κινητά, τα σταθερά, τα εσεμέσια, τα ιμέλια, το φέισμπουκ μα και το φαξ, για να μην ακούω τις κακεντρέχειες. Τα έκλεισα όλα.

Και μια μέρα, νάτο πάλι εκείνο το περιστέρι στη βεράντα μου. Με κοίταζε, που έπινα καφέ. Το κοίταξα κι εγώ. Κούνησα το χέρι μου, αλλά όχι μόνο δεν έφευγε, αλλά ήρθε κι έκατσε πάνω στο τραπεζάκι. Σχεδόν μου έχυσε τον καφέ. Άπλωσα το χέρι και το έπιασα. Στο ένα του ποδαράκι νόμισα πως είδα κάτι τυλιγμένο. Το αμόλησα γρήγορα- γρήγορα στον αέρα να πετάξει. (Γελάτε;)

ΚΑΤΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Έγραψα, μεταξύ άλλων, κι ένα σχόλιο ότι δεν μου αρέσουν κάποιες εκδηλώσεις που γίνονται στον Πόρο. Ε! δεν μου αρέσουν. Τι να κάνω! Να μην το πω; Αλλά το ξεκαθάρισα για να είμαι και εντάξει. Έγραψα ότι δεν φταίει ο δήμαρχος γι’ αυτές. Νόμισα ότι έπραξα σωστά. Αμ δε! Τούτη τη φορά πέσανε απάνω μου όλοι. Και αυτοί και οι άλλοι. Οι μισοί επειδή υπερασπίστηκα το Δήμαρχο και οι άλλοι μισοί επειδή δήλωσα πως δεν μου άρεσαν κάποιες εκδηλώσεις, και αυτό που έκανα ήταν «ατόπημα», διότι δυσφήμιζα, λέει, και το δήμαρχο και το νησί. Φυσικά οι μόνοι που δεν είπαν τίποτα εναντίον μου ήταν ο Γιάννης και ο Σπύρος (νυν και πρώην δήμαρχοι αντίστοιχα.)

Τα έκλεισα όλα πάλι. Τηλέφωνα, φεισμπούκ και τα λοιπά. Αλλά το περιστέρι, να το πάλι στη βεράντα μου να με κοιτάει με βλέμμα επιτιμητικό. (Μη γελάτε, είναι σοβαρό το ζήτημα).

Τότε θυμήθηκα εκείνο τον έρημο που τον πιάσανε και τον ρωτάγανε κάποιοι αγριεμένοι:

Με ποιους είσαι ρε; με μας ή με τους άλλους

Με σας είμαι, ρε παιδιά», απαντάει έντρομος.

Βαράτε τον», ξαναλένε οι αγριεμένοι.

Γιατί, ρε παιδιά ;», απορεί ο ρημαδιασμένος. «Αφού είμαι με σας».

Εμείς είμαστε οι άλλοι»…

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΟΜΟΤΑΞΙΕΣ.

Στον Πόρο υπάρχουν τέσσερεις… ομοταξίες κατοίκων: Αυτοί που είναι Ποριώτες, χωρίς να είναι Δημότες, αυτοί που είναι Δημότες, χωρίς να είναι Ποριώτες, αυτοί που είναι και Ποριώτες και Δημότες και αυτοί που δεν είναι ούτε Ποριώτες ούτε Δημότες. Όλα θα ήταν θεμιτά αν συναινούσαν και τα εύρισκαν στο νησί όπου κατοικούν. (Μπα, πού τέτοια τύχη!)

Εγώ, σε όλη μου τη ζωή, ανήκα με καμάρι, στην τρίτη ομοταξία. Εδώ και κάμποσες ημέρες όμως πέρασα στην πρώτη. (Να και μια πρωτιά στη ζωή μου). Δεν είμαι πια Δημότης Πόρου. Ξέρετε γιατί; Γιατί, εκτός των αιτίων, υπήρξαν και οι εξής τρεις αφορμές:

>Πρώτον: Μου είπαν ότι δυσφημίζω το νησί μου και κάνω ατοπήματα στον τόπο μου.

-Εμένα που κάθε χρόνο φέρνω τουλάχιστον από ένα πούλμαν στον Πόρο με επισκέπτες.

-Εμένα που όλα -και τα 13 βιβλία μου- είναι εμπνευσμένα από το νησί μου και όλες οι παρουσιάσεις και εκδηλώσεις που κάνω εκτός Πόρου, μιλάνε για τον Πόρο.

-Εμένα που δεν είχα ποτέ κανένα όφελος. (Εκτός από αυτό που ανέφερα πιο πάνω, με το Σπύρο).

-Εμένα που… άστα. Φτάνουν μέχρι εδώ. Από εδώ και πέρα τα λόγια χαλάνε την εικόνα… Κάνε τα καλά και ρίξτα στα… γιαλά, λέει η παροιμία.

>Δεύτερον: Διάβασα τον ποιητή ReinerMariaRilke που είπε ότι η αγάπη είναι σαν την ποίηση. Αν αγαπάς κάτι παρα πολύ και νιώθεις ότι με την αγάπη σου το βλάπτεις, πρέπει να είσαι έτοιμος ακόμα και να το εγκαταλείψεις, και

>Τρίτον- και σπουδαιότερον -ενώ είχα κλεισμένα τα πάντα, και τα τηλέφωνα και τα σταθερά, τα κινητά, τα εσεμέσια, τα ιμέλια, τα φαξ, τα φέισμπουκ και τα ρέστα και τα σέα και τα μέα, εκείνο το διαολεμένο … περιστέρι, πάλι βρέθηκε στην βεράντα μου και με κοίταζε αγριεμένο. Αυτό το τελευταίο δεν το άντεξα πια. Ρε, τον κερατά τον… «Γούτο». Με έπεισε…

ΠΟΡΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο… «Γούτος», δεν έπαψε να με επισκέπτεται στη βεράντα μου, και μετά τη μεταδημότευση, σε καθημερινή πλέον βάση. Τα μάτια του, όμως, θα έλεγες ότι είχαν πλέον άλλη έκφραση. Είχε φύγει εκείνη η αγριάδα. Νομίζω πως είχαν πάρει την ίδια έκφραση που έχουν και τα δικά μου μάτια. Σαν να είναι κάπως βουρκωμένα και σαν να αναδίδουν και μια κάποια μελαγχολία, για την απόφασή μου.

Οπότε προχτές που ήρθε πάλι ο... «Γούτος» στη βεράντα μου και με κοίταζε άλαλος, λάλησα εγώ:

Έλα δω, ρε… πουλάκι μου», του λέω. «Τι με κοιτάς έτσι; Μπορεί να μην είμαι πλέον Δημότης, αλλά Ποριώτης θα είμαι στον αιώνα τον άπαντα…».

Μετά από αυτό, ο «Γούτος» πέταξε αμέσως κι έφυγε. Και είναι τώρα κάμποσες μέρες που δεν έχει ξαναφανεί…[]

Αριστείδης Αντάνης

(Του Παναγιώτου και της Μαρίας)

Εκ Πόρου ορμώμενος.

(Πρώην Δημότης Πόρου)

«Ποριώτικο χασάπικο»

«Α.Αντάνης- Π. Αντωνίου, αξιοπρεπείς Δημότες Πόρου»

Pin It